Ədəbiyyat

Xəyalə Sevil – şeirlər

 

Demişdimmi?
Mənondaçoxbaxırdım
Pəncərəmdənyuxarı.
Göydəulduzaxmırdıheç…
Gözlərimdənyaşaxanda
Diləktuturdum – barışaq.
Arzumçinoldu, ay uşaq.
Demişdimmi
Unudabilməyəcəksənməni?
Mənəmyerüzün,  göyüzün.
Təslimol, canınqurtarsın,
Səninməndən o yana
Yolunyoxdu, əzizim.
*****
Necəgülümsəyir…
Gülüşününarxasında
Gizlənənqadınları
Tapmaqolmur.
Gündüzlərürəyində
Gəzdirdiyiyağışı
Gecələrgözləriyağar.
Heçvaxtəyilməyəni
Çökmüşgörəbilərsiz.
“Təkmiş” görəbilərsiz.
Özütutarözəlindən
Qaldırarsəhərəyaxın,
Yuyarüzünü-gözünü.
-Necəgülümsəyir, baxın!

*****
Qızımadanışdığımnağıl
Uzaaquzaaqzamanlarınbirində,
Yaxıın,yaxıın, çooxyaxınbirivardı.
Ürəyimdə, həyatımda, ağlımda
Yerivardı.
Gözləridənizyosunu,
Qucağıalınmazqala.
Birişıqdüşmüşdügöydən,
Həmişəlikmənimola…
Birgün
Oyandımki, hamsıyuxuymuş.
Axımən…
Axı o…
Heçkimyoxuymuş.
Çiyinlərimkörpüoldu,
Əllərimatdıözünü.
Gözlərim
Məyusbaxışlarını
Çırpdıtorpağa.
Ürəyimdənyıxıldım, qızım,
Ürəyimdən…
****

Şərh

Şərh

To Top